Willemien Renkema
Zevenhuizen
In mijn werk probeer ik vaak een innerlijk gevoel tastbaar te maken.
Wat gewone taal vaak platdrukt.
Probeer ik spanning te tonen tussen kracht en kwetsbaarheid, lichaam en emotie. Ik hou van de uitdaging omdat materialen elkaar kunnen tegenwerken en aanvullen. Reageren in plaats van controleren. Klei is de basis met daarnaast breekbare dingen, transparante en geleidende materialen.
Veel van mijn werk bevat glas en draad.
Ik kwam bij glas terecht omdat gewone sculpturen mij niet genoeg ruimte gaven om emotie en kwetsbaarheid te tonen. Glas kan breken en geeft ook licht (hoop). Scheuren die soms ontstaan laten ook een vorm achter die schoonheid draagt. Koperdraad is later gekomen als behoefte aan iets dat contact, energie en kracht vervoert. Niet perfect weggewerkt maar zichtbaar aanwezig.
Tijdens het werken bepaalt het proces hoe het eruit komt te zien.
Deze materialen samen worden bijna een zenuwstelsel buiten het lichaam.
